تبلیغات
یادداشت های یك معلم اهری - آنالار گونی(روزمادر)

آنالار گونی(روزمادر)

نویسنده : سعداله آریافر پنجشنبه 20 فروردین 1394 09:56 ب.ظ  •   

چاره سیز خسته لرین دردینه درمان آنادی

دفتر عشق و وفا ،مشقینه پایان آنادی

سینه سی دشت بلا،آتش بحراندا یانیر

سارالان یازگولی تک، تشنه باران آنادی

هربلا درده دوزه ر ، شرط محبتده اوزی

گرمصیبت داغ اولا، صبریده طوفان آنادی

آی دئسه ن اوخشاری وار، اولدوزا چوخ بنزری وار

گونی خجلتده قویان، در بدخشان آنادی

اوکی هر صبحه کیمی، یاتمادی غمده ن گئجه لر

سنه لای لای اوخویان، بلبل نالان آنادی

شاهلیقین شیوه سی وار،مسندی مین لشگری وار

تاج و تختسیز جهانا،سرور و سلطان آنادی

آنانین قدرینی بیل،زاهد اگرشاه اولاسان

چون امیبسه ن سوتونی، چشمه احسان آنادی

روزمادر برتمام مادران فداکار مبارکباد.یاد تمام مادران درگذشته

 ازجمله مادرخودمو گرامی میدارم و به روح بلند اونا فاتحه ای

 قرائت میکنم.



آخرین ویرایش: پنجشنبه 20 فروردین 1394 10:06 ب.ظ

یکشنبه 3 خرداد 1394 07:22 ب.ظ
سلام

این اشعار هیچکدوم از من نیست چون شاعر نیستم

اما به نظر خودم زیبا هستند برای همین برای خوانش بیشتر تقدیم دوستان میکنم
پنجشنبه 24 اردیبهشت 1394 08:16 ق.ظ
والا من که یک کلامی از اونچه نوشتید رو نفهمیدم

اخه منکه ترک نیستم
سعداله آریافر
شرمندم ازینکه ازشعر نتونستید استفاده کنید بدلیل اینکه تورکی است.میدانید که شعرهم به زبان اصلی اش شیرین است و ترجمه هرقدر هم قوی باشد از حلاوت آن می کاهد.
پنجشنبه 24 اردیبهشت 1394 08:12 ق.ظ
دست هایم چه پیر و فرتوت اند

دست نه ،دسته های تابوت اند

روزی این دستها جوان بودند

نازک و نرم ومهربان بودند

مانده امروز از آنهمه پاکی

زان همه چیرگی و چالاکی

پوستی تیره و چروکیده

استخوانی تکیده ،پوسیده

شده نشخوار یادها کارم

خویش را چنین می پندارم

گاه ازین پیر مانده در زندان

یاد میکنند فرزندان

گاهی ازمن سراغ میگیرند

لیک از دیدنم سیرند

سرد و نامهربان و ناهنجار

رفع تکلیف می کنند انگار

چه کنم درد من نمی دانند

خواهش جان من نمی خوانند
سعداله آریافر
احسنت.واقعا لذت بردم
پنجشنبه 24 اردیبهشت 1394 08:11 ق.ظ
ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ

ﻣﺮﺍ ﺁﻓﺮﯾﺪﻧﺪ

ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺩﻧﺪﻩ ﭼﭗ ﻣﺮﺩﯼ

ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺁﺩﻡ !!!

ﺣﻮﺍﯾﻢ ﻧﺎﻣﯿﺪﻧﺪ …

ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ …

ﻣﯿﻮﻩ ﺳﯿﺐ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺧﻮﺭﺩﻡ

ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﮔﻨﺪﻡ ﺭﺍ،

ﻧﺴﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﺍﺩﻩ ﻣﻨﺴﺕ،

ﻣﻦ …!!!!

ﺣﻮﺍ !!!!

ﻓﺮﯾﺐ ﺧﻮﺭﺩﮤ ﺷﯿﻄﺎﻥ،

ﺷﺎﯾﺪ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ

ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻧﺴﻞ ﺁﺗﺶ

ﮐﻪ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﺳﺎﺩﮔﯽ ﻣﺮﺍﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻓﺮﯾﺒﻢ ﺩﺍﺩ

ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻪ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺒﻢ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ …

ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ .

ﺯﻟﯿﺨﺎﯼ ﻋﺰﯾﺰ ﻣﺼﺮ ﻭ

ﺩﻟﺒﺎﺧﺘﻪ ﯾﻮﺳﻒ ﻫﻢ . ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ

ﺯﻥ ﻟﻮﻁ ﻭ ﺯﻥ ﺍﺑﻮﻟﻬﺐ ﻭ ﺯﻥ ﻧﻮﺡ .

ﻣﻠﮑﻪ ﺳﺒﺎ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ

ﮔﺎﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﯾﻢ ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ ﻭ …

ﮔﺎﻩ ﻧﺎﻗﺺ ﺍﻟﻌﻘﻞ ﻭ ﻧﯿﻤﯽﺍﺯ ﻣﺮﺩ ﺧﻄﺎﺑﻢ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ .

ﮔﺎﻩ ﺳﻨﮕﺒﺎﺭﺍﻧﻢ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ

ﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻢ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﯾﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ

ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺗﻨﺪﯾﺲ ﻣﻘﺪﺳﻢ

ﺍﺷﮏ ﺭﯾﺨﺘﻨﺪ .

ﮔﺎﻩ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ

ﮔﺎﻩ ﺑﺎ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺣﻀﻮﺭﻡ ﺟﻨﮕﯿﺪﻧﺪ ﻭ

ﮔﺎﻩ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻏﺮﻭﺭﻡ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ …

ﮔﺎﻩ ﺑﺎﺯﯾﭽﻪ ﺧﻮﺍﻫﺸﻬﺎﯾﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ .

ﻣـــــــــــــــــــــﻦ …

ﻣﺎﺩﺭ ﻧﺴﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻡ

ﻣــــــــــــــﻦ ..

ﺣﻮﺍﯾﻢ، ﺯﻟﯿﺨﺎﯾﻢ، ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﻡ،

ﻣﺮﯾﻤﻢ .

ﺑﯿﺎﻣﻮﺯ …

ﮐﻪ ﻣﻦ

ﻧﻪ ﺍﺯ ﭘﻬﻠﻮﯼ ﭼﭗ ﺍﺕ

ﺑﻠﮑﻪ

ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ، ﺭﺳﺎ ﻭ ﻫم تراﺯ

ﺑﺎ ﺗﻮ ﺯﺍﺩﻩ ﺷﺪﻡ .

ﺑﯿﺎﻣﻮﺯ ﮐﻪ ﻣﻦ …

ﻣﺎﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﻫﺮﻡ،

ﻭ ﺗﻮ

ﻣﺜﻞ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ

ﺯﺍﺩﻩ من!!!
سعداله آریافر
به به!این شعرها از خودتون؟
دوشنبه 24 فروردین 1394 02:27 ق.ظ
عالی ثود،خسته نباشید معلم
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.